düttürü olan herşey gitsin şehirden...

görgüsüz ve hırçın bir kentimiz var.doymak bilmez açlığımızın en büyük ambarında,elimize ne geçerse satmaya kalkıyoruz.elimizde satılacak ne varsa,enli tabelalarla insanların yüzüne tutuyoruz.burada güneş iri kestane ağaçlı geniş caddelerin,tenha taş sokakların,bahçeli evlerin değil,her bir cephesinden iri tabelalar sarkan karanlık bir cüssenin üstüne doğuyor.
aşkı da ölümü de bu tecimen harflerin kıyısında yaşıyoruz,sevgilimizin gözlerine,biz onunla konuşurken banknotların gölgesi oturuyor...

garip olan şu ki,kimse anlayamıyor,bu tecimen harflerin çalılığında RUHU YIRTILMADAN BİR TEK ÇOCUK BİLE BÜYÜYEMEYECEK;kimse anlamıyor,durduğumuz yer insan uygarlığının en vahşi yeri;ANLAMIYORLAR Kİ,ARTIK HARFLERİ ETİMİZ VE KANIMIZLA BESLİYORUZ!