düttürü olan herşey gitsin şehirden...

mevlana 

tene murdar diyebilmek...şems mi ya da mevlana gibi mi olmak...düşündükçe içinden çıkılamayacak hâl olan hâlleri bir rüzgarla halt edebilmek..ama edememek... baygınlık gelen ellerine kolonya ağlayan bir tek bulut bulamamak...siyah adamların kirli bıyıklarında yolunun dönemecinindeki sırrı saklayan zenci kelimelere söz geçirememek..sözün geçtiği bir tek kapı bulamamak...

geçmiyor söz ne kapıdan ne boğazdan ne yürekten...günler geçmiyor...
kaynağını göremediğim yağmurlar yağıyor üstüme üstüme...ve ama ferahlatmıyor...ve çocuklar annelerini tanımıyor..anneler bu çocuğu ben mi doğurdum diye bakınıyor..

bir kere...tek bir kere...

....

n'ye..

sen hayatımda tanıdığım en gerçeklerdensin...öyle olmaya devam et....
rüzgarların kapında esmesine az kaldı...