düttürü olan herşey gitsin şehirden...

"dostlar uydururum hayali,mutluyumdur bu yüzden.."

ben onsekizimdeyken,onsekizini geçmiş ablalar abiler "ah biz o yaşlarımızdayken hiç geçmeyecek sanırdık yılları,deli dolu düşünmeden yaşardık,sanırdık ki hep onsekizimizde kalacağız..." derlerdi...geçen gün ben de başkalarına aynı cümleleri kurarken buldum kendimi..bir zoruma gitti bir zoruma gitti...

insan ne çabuk inanıyor bazı şeylere..herşeyin nasıl da hep yolunda gideceğini sanıyor...ya da ben mi böyleyim..dün şuşu da "hala aynısın yaa,iyimser arkadaşım benim" dedi...
insan hayatı uzaktan yaşarken aslında çok derininden yaşıyor..kemiklerine kadar...yakınlaşınca da basit geliyor herşey..basit mi..yok canım...hiç bir şey basit değil ki...

yani ben demek istemiştim ki,onsekizimi geçeli aylar yıllar geçmiş...ve elde sıfır gibi birşey durumum...o da iyi..eksi olmak da vardı...ya eksiyse de ben farkında değilsem..o da muhtemel...

şimdi herşey kocaman bir soru işareti şeklinde...bazen konuşuyoruz o koca çengellerle..seviyorum onları...kızmıyorum..acele etmiyorum çözülmeleri için...

ne vardı sanki bunca yorulup,herşeyi düğüm düğüm edecek..,
yurt tuttuğum uçurum kenarlarında papatyalar boy veriri mi bir gün?
yollar çekilir de bir köşeye her yer tek olur mu bir gün..
bilmiyorum...

"herşey anlaşılacak telaşem görünürse
zaten güzelim diye herkesin gözü bende
insana bir kuytuluk bile bırakmıyorlar
aynamla konuşayım buluşmadan az önce..."

a.yçil

aynalara hapsettiğim düttürüler...kelimeleri kayıp günlükler...mavisine çikolata sürdüğüm bebeler...

abim geldi...